این روزهای ما

سلام و درود فراوان به تمام دوستان مهربان و سلامی شیرین تر از مربا و عسل به گل پسرمان که این روزها حسابی مردی شده اند و در کنار همسر جان پا به پا پیش میرود و ایشان شده اند نمونه ای از مرد کوچک در خانه ی ما.

گل پسرکمان به شکر خدا روزها را سپری مینماید گاه با سختی و گاه به آسانی. گاه بیمار و بیحال (چه کنیم که زمستان است و سرمای هوا و سرماخوردگی اجتناب ناپذیر) و گاه سرحال و سرزنده و پر از انرژی و غیرقابل کنترل

از زبان ایشان که هرچه بگویم کم گفته ام و گاه جملات فیلسوفانه و گاه جملات کودکانه . همچنان عاشق بازی با توپ است به همراه همسر مهربان : بابا گل بدنیم  و بعد از شوت توپ : توی دروازه 

بعد از این مرحله وارد مرحله ی بعد میشود : بابا والیبا بازی خونیم .  دیشب که مشغول بازی با همسر مهربان بود:

آراد: بابا شوت کن

همسر : توپ را شوت نمودند و توی دروازه

آراد: بابا سرو صدا نکن همسایه ها خوابن

همسر جان  و من:

زمانی که از بازی با توپ فارغ میشود سراغ ماشین های  خویش میروند و سوار بر آن به این ور و آن ور اتاق میتازد.

اندکی بعد هم : بابا بدو بدو   سپس بابا قایم شو  و این داستان هر شب به همین منوال ادامه دارد و در پایان شب همسر جان توانی بر تن ندارد و بیهوش میشود.

زمانی که از سرکار به خانه برمیگردم فرزند دلبندمان مرا در آغوش میگیرد و برایمان شعر نیز میسرایند: مامان دوست دارم یه عالمه هرچی بگم بازم کمه

دوست دارم میدونی کار دله گناه من نیست تقصیر منه گناه من نیست و من خوشحال و راضی

دیروز بعد از اینکه با همسر جان صحبت نمود گوشی تلفن رو برداشت و به من نمیداد و میگفت: بابای منه، عشق منه . بابا بیا تو

شعری رو که برای پوریا میخونه : پوری جان دست علی یار تو خدا نگه دار تو

بعد از اینکه محله گل و بلبل تموم شده آراد تو خونه راه میره و میگه: عمو پورنگ گل و بلبل محله ی ماست .

صبح ها که از خواب بیدار میشویم برای آمدن به محل کار آراد: مامان سر کار نرو  رو بالش بخواب باشه و من

تو میوه ها هم علاقه شدیدی به پرتقال و سیب داره  و اینقدر این دو تا رو میخوره تا ....

پسرکمان هر روز به شکر خدا بزرگتر و بزرگتر میشود و ما هم سپاسگزار برای این همه لطف و نعمت